Growing’den Sadie Laska ve Gang Gang Dance’den Lizzi Bougatsos’un iki kişilik projesi I.U.D., geçtiğimiz aylarda The Social Registry etiketiyle piyasaya sunulan “The Proper Sex” ile bana uzun zamandan sonraki ilk heyecanımı yaşatmıştı. Fotoğrafçı Jason Rodgers’ın Sparks’ın 1976 tarihli “Big Beat” albümünün kapağına göndermeye yaparak, hatta tıpa tıp aynı şekilde oluşturduğu kapak, albümün içeriğini görsel tarafından yola çıkarak sezmeye çalışanları yanıltabilir. Müzik piyasasındaki standart yönelimlere nanik yapan I.U.D.’yi bir kılıfa sokup onu sözcüklerle anlamlı hale getirmek benim gibi sözcük dağarcığı büzüşmüş olanlar için çok zor. Yine de sıfırdan hareket edenler için bir yön tarifi yapabilmeyi umuyorum.

Aynı anda davulun başına geçip bol reverb verilmiş banshee çığlıkları atmaya başlayan iki kadını düşünün. Ya da kimilerinin dediği gibi, Einstürzende Neubautencılık oynayan Tribe 8′i hayal etmeye çalışın. Buna extreme noise’un sardığı katartik çığlıkları, heavy metali, deneysel ve hatta ürkütücü kabile dokunuşlarını ekleyin. İşte the “The Proper Sex” bunun gibi bir şey; karmakarışık ve kafa karıştırıcı, ama bir o kadar da cezbedici ve zihin açıcı.

“The Proper Sex”in ilk parçası Daddy’nin sancılı doğumu; Karayip ritimlerine, daha doğrusu modern dub’a ve neo-tribal atraksiyonlara göz kırpan metalik bir sound’un eşliğinde gerçekleşiyor. Gerçekten de dedikleri gibi, parçanın öyle bir havası var ki vokaller sanki aralarda kötülük habercisi bir büyücü helium verilmiş Kate Bush’a bürünüveriyor. Ardından gelen “Glo Balls”, Lizzi’nin ciğer patlatan kesik vokalleri tom-tom, yer davulu, timpani, bongo, konga ve taikoların cirit attığı hayali bir gösteriyle tansiyonu arttırıyor. “Monk Hummer”a hızlı ve derin derin nefes alarak başlıyoruz. Korku ve gerilimi tetikleyen müziğe eşlik eden vokal sample’ları 70’lerin buram buram kara cinsellik ve şiddet kokan “gorno”larını çağrıştırıyor. Bu noktaya kadar yeterince başımız dönmediyse, “911”nin verdiği kavgacı sarhoş gerilimiyle hızlıca sersemleyip, kafamızın bin dünya olduğu bir paralel eksene doğru kayıyoruz. “Mary Unmargaret”taki davullar, ilk başta gore filminden alınmış sahnelerin üzerine The Shaggs’in davulcusu oturmuş bodoslama çalıyor gibi bir etki verse de sonlara doğru bir bilim-kurgu gerilimi halini alıyor. Albümün en öne çıkan parçalarından biri olan “Girls Just Wanna (Time to Have Sex)”, hemen havaya sokup hareketlendiren, arada bir hafifçe tekleyip geri saran sivri bir heavy metal riff’iyle başlıyor. Ortalara doğru dişli geriye doğru sarılıyor ve çok zekice nüansların süslediği bir yavaşlama meydana geliyor. Metal havasındaki gitarlar, aynı doğrultuda ilerleyen crunchy gitarlara dönüşüyor. On bir buçuk dakikaya yayılan bu şarkıda, albümün başından bu yana ona baskın havasını veren tüm sesler iyice eğilip bükülerek müthiş bir kolaj haline getiriliyor.

Albümü dinlerken, No-wave denen şey 2000′lerin sonunda ortaya atılmış olsaydı, muhtemelen 2020′li yıllarda Wikipedia’yı açtığımızda onun müzikteki ilk örnekleri arasında I.U.D.’yi görürdük diye düşündüm. Japon noise gruplarını anımsatan ilkel ritimlerin ve korku-gerilim düğmesine basan notaların hakim olduğu bu fevkalade albümün, düz akor basıp buna deneysel diyen genç gruplar için düşündürücü olması ümidiyle…