Screen Vinyl Image’ı baydıkça bayan yeni nesil shoegaze  gruplarından ayıranın ne oldu�?unu bulmak o kadar da kolay de�?il. Bunun için saykedelik titre�?imler, pop çe�?nili karanlık synthler, bol eko ve feedback’ten fazlası lazım. Screen Vinyl Image, shoegaze’in köklerine uzaktan el sallıyor, yani aradaki köprüyü sa�?lam tutmasına kar�?ın ona krautrock, Detroit techno, psychedelia, trip-hop, space rock, post-punk ve 80�??lerin renklerini vermekten çekinmiyor. Ama bazılarını öyle belli belirsiz yapıyor ki bir yerde kafamı karı�?tırıyor. O yüzden i�?in orasına hiç bula�?mayıp mp3 çalarım sayesinde onlarla geçirdi�?im bir günün içime sıkı�?tırdıklarını salıvermek en do�?rusu.

Grubun kökeni tam da beklendi�?i gibi 90�??lara dayanıyor. 90′larda Washington D.C.’den çıkan en etkili yeraltı shoegaze gruplarından Alcian Blue’nun belkemi�?i Jake Reid ve e�?i Kim Reid, tam da ünlenmeye ba�?ladıkları 2006 senesinde gruba son vererek piyasaya sürdükleri parçaların bo�?azımıza dizilmesine neden olmu�?lardı. Neyse ki Jake ve Kim’in “Screen Vinyl Image” adı altında müzik yapmaya devam edecekleri haberi en ba�?ta DC’deki müzikseverlere rahat nefes aldırdı. 2007�??de çıkan The Midnight Sun Ep�??siyle gerçeküstü bir yolculu�?a sarı ı�?ık yakan Screen Vinyl Image, bir süre iki ki�?ilik kadrosuyla takılmaya devam etti. En sonunda davulcu probleminin çözümünü Chicagolu Nathan Jurgenson’da bularak bu senenin ba�?ında çıkı�? albümü �??Interceptors�?�ı gönül rahatlı�?ıyla müzikseverlerin be�?enisine sundu.

Grup üyeleri, bu albümde Carpenter’ın film müziklerindeki gibi temayı öne çıkaran basit ama aradan sıyrılmayı ba�?aran synth’lere eskiye göre daha fazla a�?ırlık vermi�?ler. En çok da yönetmenin DIY ruhundan ilham almı�?lar. Albümde bizi John Carpenter filmleri ve Alacakaranlık Ku�?a�?ı’ndan alınan ilham, kilise çanları ve çama�?ır makinesinin sesiyle olu�?turulan sample’lar, Boston metrosunun fren sesi, gündelik ya�?amda kar�?ıla�?tı�?ımız anlamsız gürültüler kar�?ılıyor. Synthetic Apparition ile sakince açılan albüm önce ethereal havasını veriyor (neydi ki bunun Türkçesi?), ardından gelen Cathode Ray ile 80�??lere götürüyor. Slipping Away�??deki bas synth�??lerle içime bo�?uk bir co�?ku doluveriyor. Bir a�?k �?arkısı olan Fever�??da Juno-60 ve Prophet 600 üzerine etkili bir gitar tınısı ve baskın bir bas tınısı eklenmi�?; fakat parçanın kalbi ritimde yatıyor. Ba�?ka bir parça ise ruhunda Alacakaranlık Ku�?a�?ı�??nın 1959 tarihli bir bölümünden izler ta�?ıyor. �??The Lonely�?� ismini ta�?ıyan ve 2046�??da geçen bu bölüm, kısaca cinayet suçundan mahkum olan ve cezasını dünyadan bilmem kaç milyon kilometre uzaklıktaki Ceres-XIV adını ta�?ıyan bir gezegende tek ba�?ına çekmek zorunda olan bir adamı anlatıyor. Screen Vinyl Image da tabi en iyisini yapıyor, bastırıyor Moog�??ları, co�?turuyor SCI�??ları… Issızlı�?ı ve yalnızlı�?ı anlatan en güzel iki kelimeyle de ona kabu�?unu giydiriyor: �??Asteroid Exile�?�.

�??Slipping Away�?� parçasında Carpenter etkisi kendisini bolca belli ederken, �??Cathode Ray�?� de beraberinde bu dünyaya sürüklüyor. Bir yerde �??The Thing�?�den bir sample kaçamak bakı�?lar atıyor. Kim Reid�??in dedi�?ine göre sadece Carpenter de�?il, Cronenberg�??in Videodrome�??u da (�??Cathode Ray�?�), Alice in Wonderland�??in Disney uyarlaması da var i�?in içinde (�??Conscience Collider�?�). İ�?te tam bu noktada her �?ey bulanıyor. Bu ayrıntılara dalınca bana bir ikizler huysuzlu�?u geliyor. Belli ki yukarda bahsi geçen ilhamın etkisi farkettirmeden kulakları a�?ındırsın diye. Yoksa bu derece güçlü referansları duyunca insan tam on ikiden vuran, �?aheser diye nitelendirebilece�?imiz parçalar bekliyor. Eee ama sonuç pek öyle de�?il? İ�?te bu grup tam da bu yüzden kafamı karı�?tırıyor. Onca �?eye ra�?men ya�?murun, metronun sesini de�?il, uyduruk sentetik sesler duyuyorum. Gerçi bir ara blender sesi duydum gibi geliyor. Yanlı�? anla�?ılmasın, o uyduruk dedi�?im �?eye gönülden ba�?lıyım; ama bu albümdeki sunu�? �?ekliyle her �?ey synth�??lerin ve ritm makinelerinin altında eriyip gidiyor sanki. Yoksa eksik olan �?ey film karelerinin akması mı? Ya da vokalin 80�??lerin ünlü synth popçularını anımsatması mı? Titreyen renkli ı�?ık kümelerinin eksikli�?i mi? Bendeki i�?itme kaybının müzi�?i algılamamdaki etkisi mi? Ya da basitçe kayıt �?artları mı? O yüzden albümdeki müzi�?i güzel bir sepete oturtup renkli süslerle sarmalayamıyorum. Suicide ya da Jesus & Mary Chain bunu zaten 20-30 sene önce yapmı�?tı diyor beynim.

The Midnight Sun Live in Boston

Sonra bir �?ey oluyor, ben grubun canlı performans videolarını bulup izliyorum. Onları izlerken tüylerim diken diken oluyor, bir �?eyler derimi kaldırıyor, heyecanlanıyorum. Ben dönüyorum, dünya dönüyor. Uzayda yüzüyorum, Mars�??ta balık tutuyorum, bir gerilim filminin en heyecan verici sahnesinde ko�?uyorum, hayret verici güzellikteki nebulamsı �?eyler görüyorum. �?te yandan albümü dinledi�?imde kafamdaki imaj ba�?kala�?ıyor, ilham parıltıları teker teker soba külü halini alıyor; minicik, kapkara noktacıklara dönü�?üveriyor. Anlıyorum ki onlara en çok sahne yakı�?ıyor.

Etkileyici bir PA sistemi, saykedelik görseller ve özel strobe ı�?ıklarıyla turlayan grup, sahnede sadece analog ekipman kullanıyor. Yani sahnede laptop yok. Kısacası Screen Vinyl Image ya aya�?ımıza gelmeli, ya da biz oralara gidebilmeliyiz! Albümü dileyenler ya�?adıkları deneyimi bendeki soru i�?aretlerini hatırlayarak rüsva etmesin. Bu kimlik bunalımlı yazıyı Ay�??a sallasın gitsin. Albümdeki haliyle beyinde ve damarlarda sarsıntıya sebep olmaktan uzak olsa bile biliyorum ki Screen Vinyl Image�??ın müzi�?i etkisini en iyi gece gösteriyor. �?ylesi çok daha güzel. Tabi en güzeli canlı performansın eline su dökemez diyip okyanusları a�?mak demiyor ya da diyemiyorsanız…