Guadalajara’dan geldiler. Yeah Yeah Yeahs ve Sonic Youth’un ön grubu olarak sahne aldılar. SXSW 2008′in en fazla ilgi çeken gruplarından biri oldular. Harikalar…

SANDRUSHKA PETROVA (Vokal / Gitar)
CHARLKOVSKI (Bas gitar / Back Vokal)
DAFNE (Vokal-Gitar)
ANDROV (Keyboard-Piyano
FRANKIE (Davul)

Buyrunuz: Descartes a Kant - Paper Doll

Atascatto
Dolce
My Sweetest Headache Waltz
Pedigree
Hello Tarantino
Jesse Lee
Maniqui Bordello
Mommy
Antidoll
Babossa Nova
Ladie’s Coat
E Frigia Pop
Pumpkin Pie

1997 yılı civarında San Francisco, CA, USA’nın sosyal kabusunun enkaz kalıntılarından doğan SIXTEENS, kendilerini sadece sesi kontol altına almak alanında değil, aynı zamanda “müzik içinde sanat”ı da yaratmak alanında geliştirdiler. Varoluşçu şarkı sözleri ve yaratıcı müzikleri zamanla ilgi çekici formunu aldı. İster kulaklıkla ister canlı dinlensin, SIXTEENS Pop-Synth-Punk türünün zekice ve dansa teşvik edici bir örneği.

SIXTEENS şimdiye kadar Adult., Suicide, Colder, Cabaret Voltaire, Chris & Cosey, The Fall, GoldFrapp ve The Yeah Yeah Yeahs gibi isimlere benzetildi.

16’S in ’99 yılında yapımcılığını kendi üstlendikleri ilk debut albümleri onların “kendin yap” enerjilerini yansıtarak onları Cochon (SF), GSL (LA) ve şu an birlikte çalıştıkları Hungry Eye Records (NY,Montreal) gibi meraklı indie plak şirketleriyle tanıştırdı.

2005 te 6 ay süren bir Avrupa turundan sonra son LP’lerini bitirip Blixa Bargeld (Einstürzende Neubauten, Nick Cave & the Bad Seeds) ve Jarboe ile bir Batı Sahili Turnesinde yer almak üzere davet edildiler.

Dört Avrupa turnesi, bir tam Amerika turnesi ve pek çok Doğu/Batı Amerika mini-turnesi bitirmiş olmaları onların her an dünyanın herhangi bir yerinde sahneye çıkıp ortalığı karıştırıcakları pek de şaşırtıcı olmasa gerek.

SIXTEENS 2 Ekim’de URA’da!

Edit: Evet, SIXTEENS 2 Ekim’de URA’daydı. Gittik, gördük. URA’dan sevgili Mihda’nın “Ürettiklerimiz Londra’daki altkültürde sık rastlanmayan bir tür ciddiyet ve estetik taşıyor” sözünün pek doğru olmadığını gördüm. Konsere bomba gibi başlayan SIXTEENS, on beşinci dakikadan sonra teknik aksaklıklar nedeniyle belki de müzik hayatlarının en gergin gecesini yaşarken ne Mihda ne de sesçi onlarla ilgilendi…

Üzüldük…

Team Dresch, queercore’un mihenk taşlarından. 1993 sonlarinda Portland’da kuruldu. Orijinal kadro bas gitarda Donna Dresch (ex Dangermouse, Dinosaur jr …etc.), gitar/vokalde Jody Bleyle (hazel), gitar/vokalde Kaia Wilson (ex-Adickdid, the Butchies) ve davulda Scott Plouf’dan olusuyor.

İlk konserlerini 1994′ün yılbaşı gecesinde veriyorlar. Grup ismi olarak Magic Animal and Dyke Access Road’u düşünürken son anda Team Dresch olmasina karar veriyorlar.  Kill Rock Stars’dan grubun ilk single Hand Grenade’i çıkarıyorlar. Sonrasinda davula ex-Calamity Jane üyesi Marci Martinez’i alıyorlar. 1995′te Personal Best isimli bol queer söylemli muhteşem albümü çıkarıyorlar. Bunu 1996′da Captain my Captain albümü izliyor. Bir sürü davulcu degişikliğinin ardından bu albümde onlara Melissa York eşlik ediyor. Kaia, solo albümü çıkınca grubu bırakıyor. Sonrasında Dresch and Bleyle, yanlarına Amanda Kelly ve Marci Martinez’i alarak devam etmek için çırpınıyorlar. Grup fazla dayanamayip 1998′de pes ediyor ve arkasında Fagetarian and Dyke ve Hate the Christian Right! isimli iki harika parça birakiyor. Bu iki parca genç yavrularımız için halen marş niteliği taşıyıp onlara ilham vermeye devam ediyor.

Bu arada Donna bir süre Davies vs. Dresch ile takılıyor. Bleyle ise Whitney Skillcorn ve Longstocking’ten Tamala Poljak ile birlikte Infinite XS’i kuruyor.

2004′te tekrar bir araya gelen Team Dresch 13 sene aradan sonraki ilk albümünü çıkarmaya hazırlanıyor.

Personal Best  (1994)
 

Fagetarian and Dyke
Hate the Christian Right!
She’s Crushing My Mind
Freewheel
She’s Amazing
Fake Fight
#1 Chance Pirate TV
D.A. Don’t Care
Growing up in Springfield
Screwing Yer Courage
Team Dresch - Personal Best.rar

Captain My Captain (1995)

Uncle Phranc
107
My Dirty Hands are Mined
The Council
Don’t Try Suicide
To the Enemies of Political Rock
Take on Me
I’m Illegal
Yes I Am Too But Who Am I Really?
Musical Fanzine
Remember Who You Are
Team Dresch - Captain My Captain.rar 

Temporary Insurance split 7″ (with Automaticons)

A. Team Dresch - Temporary Insurance
B. Automaticans - Audrey
Temporary Insurance split.rar 

Bu arada sanırım The Automaticans’ın yayımladığı tek single Team Dresch’le birlikte çıakrdıkları split’te yer alıyor: “Audrey”. Gerçekten güzel bir şarkı. Tamala Poljak’ı seviyoruz.

The Automaticans:
Tamala Poljak - Gitar, bas, synth
Scotty Walsh - Davul
Patricia ? - Gitar, vokal

Mary Timony

Indie, noise pop ve hatta math rock’a kadar uzanan bir çemberin içerisinde yaklaşık 20 senedir müzik yapan Mary Timony’de garip bir şeytan tüyü var. Öyle ki, onun müziğini dinleyemeyen birçok insan için bile sevilmekten öte saygı duyulması gereken biriymiş gibi geliyor. Abartmışım gibi gelebilir; fakat gerçekten böyle bir kitle var sanırım. Belki de sadece o vibrato yoksunu monoton sesi onu cool gösteriyordur. Bir düşünelim…

…kesinlikle ı ıh!!!

O dönemdeki D.C./Olympia/Californialı kız gruplarının hangisi 3-5 akorluk punk-rock normlarının dışına taşabildi diye düşündüğümde aklıma ilk gelen grup Autoclave oluyor. Ben de müzik yaparım abicim diye çıkan gruplarla birlikte dinlendiğinde kesinlikle kayıt kalitesi ve enstrüman hakimiyetiyle öne çıkıyor. “Laurie Anderson gibi döneminin 20-30 sene ilerisindeydi” gibi aya doğru sallamıyorum tabi. Sadece gerçekten iyiydiler ve böyle bir grubun 1 sene gibi komik bir süre ayakta kalıp sonra dağılmış olması can yakıcı. Bu arada Quix*O*Tic, Slant 6 ve The Casual Dots’dan tanıdığımız Christina Billotte’un da bu grupta olduğunu hatırlatmakta fayda var.

Autoclave

Autoclave dağıldıktan sonra Mary’nin boş boş dolaşması düşünülemez tabi. Sonraki grubu Helium’da da aynı şey vardı. Yeni ve geleceğe gönderme yapan bir şey… 1992’de kurulan bu grup, vokaller Timony’ye kaldıktan sonra Helium ismini aldı. “The American Jean” ve “Hole in the Ground” 45liklerinin ardından 1994’te “Pirate Prude” EP’si geldi. Sonra da ilk albümleri “The Dirt of Luck” onları Lollapalooza’ya kadar taşıdı. Bir EP ve bir albüm kadar daha dayandılar. “The Magic City” albümünün turnesinden kısa bir süre sonra dağıldılar. “The Dirt of Luck” 90’larda şans eseri internetten indirdiğim ilk albümlerden biri olmakla birlikte malesef değerini uzun süre anlayamadığım albümlerden.

Helium

All Over Me filmini izleyenler Leisha Hailey çılgınlığına takılıp kalmadılarsa hayali Coochie Pop’un sahnedeki yapmacık performansının gösterildiği karede ‘93 yapımı “Hole in the Ground”u söyleyen kızı hatırlayacaklardır. İşte o Helium’un tıfıl zamanlarından kalma bir parça.

Helium’dan sonra solo çalışmaya karar veren Timony, 2000 ve 2002’de çıkardığı iki albümden sonra Matador’un kazığını yedi. İkinci albümle birlikte artan bir gerginlik olduğu doğruydu; fakat plak şirketi ona geleceğe dair bariz bir olumsuzluk sezdirmemişti. Mary “Üçüncü albüm için hazırım ve çalışmaya başladım, bütçeyi konuşalım” dediğinde Matador’un kurucusu Chris Lombardi onun çoktan postalandığını, sadece bunun kendisine bildirilmediğini söyledi. Her şeye baştan başlamak zorunda kalan Timony, Devin Ocampo’nun da aralarında bulunduğu bir grup insanla iletişime geçti. Saygu duyduğu ve güvendiği insanlarla… İşte 2005 tarihli “Ex Hex” böyle bir zamanda kaydedildi.

Mary Timony Band

2007’de Beauty Pill’den Devin Ocampo’yla bir araya gelen Mary Timony, yine Beauty Pill’den Chad Molter’ın bas gitardaki yardımlarıyla “The Shapes We Make” albümünü kaydetti. Bu yeni oluşumun ismi “Mary Timony Band” oldu.

70’lerin progresif kesitini özetleyen uzun gitar emprovizasyonları, 80’lerin romantizm boyutundaki yumuşak klavye sound’u ve arada bir gidip gelen proto-electronica hissi Mary Timony’yi özetlemeye yeter mi bilemiyorum. Sadece indie diyerek kesip atmak gelmiyor içimden. Bazen kafamda fantazi müzik çalıyor ve 90’larda olsak ona gidip evlen benimle derdim diye düşünüyorum.

Albümleri de upload ettim, buyrunuz…

“Autoclave (1990-91)”
Mary Timony (Gitar / vokal)
Christina Billotte (Bas gitar / vokal)
Nikki Chapman (Gitar / vokal)
Melissa Berkoff (Davul)

Albümler:
Autoclave (1991)

“Helium (1992-98)”
Mary Timony (Gitar/ vokal)
Ash Bowie (Bas gitar)
Shawn King Devlin (Davul)

Albümler:
The Dirt of Luck (1995 - Matador Records)
The Magic City (1997 - Matador Records)
No Guitars (EP - 1997)
EP’s & 7′’s.rar
Helium - little bird girl demos (1992 demos)

“Mary Timony”
Albümler:
Mountains (2000 - Matador Records)
The Golden Dove (2002 - Matador Records)
Ex Hex (2005 - Lookout! Records)

“Mary Timony Band”
Mary Timony (Gitar / Vokal)
Devin Ocampo (Davul)

Albümler:
The Shapes We Make (2007)

7 Year Bitch’ten Selene Vigil ve Stone Fox/L7/P!nk’ten Janis Tanaka’nın 90′ların ortasında birlikte film çektiklerini biliyor muydunuz?

Sinemalara uğrama şansına bir türlü kavuşamayan “The Year of My Japanese Cousin” eleştirmenlere göre 70 dakikalık başarısız bir video klibe benziyor. Senaryosundan oyunculuğuna kadar eleştiri yağmuruna tutulan film Scuba Boy adlı grubun vokalisti Stevie’nin (Selene Vigil) rock star egosunu tanıtarak başlıyor. Günün birinde Japon kuzeni Yakari (Janis Tanaka) onu ziyaret etmeye karar veriyor. Önce Yukari’nin şehre uyum sağlaması için yol gösterici rolüne bürünen Stevie bir de bakıyor ki Japon kuzen almış başını gitmiş, ondan daha yetenekli çıkmış, rock star bile olmuş. Yani her şey alt üst olmuş, uğraş uğraşabilirsen…

Cast: Selene Vigil, Janis Tanaka, Jasper Streak, Bobo, Criss Crass
Director: Maria Garguilo
Producers: Maria Garguilo, Sheila Kelly, and Tami Hinch
Screenplay: Maria Garguilo
Cinematography: Lulu Garguilo

Filmi DVD olarak bulma imkanımız yok; fakat Youtube’dan küçük bir klip izlemek mümkün: www.youtube.com/watch?v=4d9B0c2Kt84

Vokal: Mary Timony (Helium/Autoclave)
Gitar: Carrie Brownstein (Sleater-Kinney/Excuse 17)

The Spells, Mary Timony ve Carrie Brownstein’dan oluşan tek ep’lik bir yan proje.

K Records etiketli, 1999 tarihli Ep’nin ismi “The Age Of Backwards”. Ep’ye adını veren şarkı ise BURADA!

Riot grrrl kitaplarında ve alıntılarında ismi bolca geçen Lois Maffeo’yu anımsayan çok kişi var. İyi de Courtney Love’ı hatırlayan insan sayısı nasıl bu kadar az olabilir diye merak ediyorum. Bahsi geçen şimdilerin akustik kulvarında plastik yüzüyle boy gösteren eskilerin punk rock kraliçesi, şimdilerin je ne sais quoi’sı Sayın Cobain değil.

“Olympialı Lois Maffeo ve Pat Maley’nin grubu Courtney Love’dan bahsediyoruz.”

Geçenlerde şans eseri yurt dışındaki bir sahafta grubun plaklarını buldum ve siparişi verdiğimde dükkanın sahibi bana “bu Cobain karısı Courtney Love değil. Bunu haber vermek istedim. Siparişi hemen iptal edebiliriz” diye mail attı. Bunun üzerine ben de ne siparişi verdiğimin farkında olduğumu anlatan bir cevap vermek zorunda kaldım. Sonra anladım ki adama kızmamak lazım. Neden mi? Bir ara iTunes’da en fazla download edilen Courtney Love parçasının Kill Rock Stars toplamasında yer alan “Don’t Mix the Colors” olduğu söyleniyordu. Millet onu çılgın Courtney’nin şarkısı zannederek deliler gibi download ediyordu. Şarkının en fazla download edildiği hafta Dave Navarro bile aynı hataya düşüyor, şarkıyı iTunes’daki celebrity playlist’ine ekliyor ve “[n]ice to hear Courtney doing something different in this acoustic artsy jam” diyerek cümle aleme rezil oluyordu.

Bizim Courtney Love’a gelelim.

Evergreen State College chickie’lerinden Maffeo, 90′larda scene’e katkısı olan KAOS’daki “Your Dream Girl”ü hazırlayıp sundu. O dönemde parlayan grrrl oluşumunun içinde yer aldı. Hem Olympialı hem de Seattlelı müzisyenlerle iç içe olan bu genç kızımız 2 grup deneyiminden sonra Pat Maley ile bir araya gelerek Courtney Love’ı kurdu. 3 adet 45′lik çıkarıp birkaç toplamada yer alan Courtney Love kısa süreli oldu; fakat Lois’in hem riot grrrl hem de indie pop’u gelişimindeki yerini düşündüğümüzde Courtney Love ismini daha sık anmak pek de kötü olmazdı.

Lois Maffeo solo kariyere de adım attı. Donna Dresch, Molly Neuman, Elliott Smith, Brendan Canty ve Heather Dunn’la çalıştı. Ona gitar çalmayı öğreten Calvin Johnson ve scene’i değiştirdi diyebileceğimiz Ian MacKaye ile iş birliğine girdi. Genelde “Lois” ismini kullandı.

K Records’un has adamı ve Dub Narcotic Sound System’ın kurucusu Calvin Johnson’ın yakın arkadaşı olması sebebiyle gruba eşlik ettiği zamanlar oldu. Bir dönem Sleater Kinney’den Carrie Brownstein ile birlikte Tommy diye bir grup kurup tek şarkı yayımladı. o da Kill Rock Stars’ın bir toplamasında yer aldı.

Lois yazarlığa başlayıp kendini birçok farklı işe adarken, Pat Maley de Yoyo Recordings’i kurdu.

“Highlights” 7″.  K records- 1991
“Shanako”
“Disappearing Lessons”

“Uncrushworhy“  7″. K records- 1990
“Sunny Day”
“Motorcycle Boy”
“The 2nd Most Beautiful Girl In the World”

“Hey! Antoinette“  7″.  Feel Good All Over- 1991?
“Stripmine”
“My Last Night”

İşte Courtney Love (*band - Lois Maffeo & Pat Maley) ve yukarıdaki 45likler: Courtney Love band.rar
Tommy (Carrie Brownstein & Lois Maffeo) - “link yakında”

COURTNEY LOVE *BAND ile YAPILAN BİR RÖPORTAJ

Early 1991,Writer’s Block #7
by Mike Appelstein

“Uncrushworthy/That is what you are to me…” So goes the title track from Courtney Love’s first single, a song about constantly falling for people who are impossible to get along with. It’s also the tip of the iceberg from a band that’s managed to produce some of the best, most unaffected music you could ever hear.

Courtney Love is Lois Maffeo, who sings and plays guitar, and Pat Maley on drums. Both have spent a lot of time in Olympia, WA, although Lois lives in Washington, D.C. now. Like Olympian peers Beat Happening and Some Velvet Sidewalk, there is no bass player, though that’s about as far as the similarities go, since Courtney Love are as soft as the other two are noisy. Lois has a remarkably pure voice that seems to float over her rudimentary acoustic guitar chords and the simple drumming, and her songs are about things like motorcycle boyfriends, sunny days, Goofus and Gallant-type relationships, Bridget Fonda, and falling in love. The end result is sparse, yet dynamic enough to remind me of the Marine Girls with slightly less songwriting variety. Live, Courtney Love covers Beat Happening’s “Don’t Mix the Colors,” and Lois is a chatty, relaxed front person despite her admitted shyness when it comes to singing live. It’s really something to see.

Besides Courtney Love, Lois Maffeo can be heard on the Go Team’s “My Head Hurts” (arguably the best song on Archer Come Sparrow), has directed videos for Beat Happening, and writes for Puncture.  Pat Maley produces Olympia bands, including the Go Team and Calamity Jane.  By the time this sees print, Courtney Love should have a second single out on Feel Good All Over.  In the meantime, Lois answered a few questions about music, cities and trivia contests. Archer Come Sparrow), has directed videos for Beat Happening, and writes for Puncture.  Pat Maley produces Olympia bands, including the Go Team and Calamity Jane.  By the time this sees print, Courtney Love should have a second single out on Feel Good All Over.  In the meantime, Lois answered a few questions about music, cities and trivia contests.

Is Courtney Love a “love rock” band?
I think so, although I’m not altogether sure what love rock is. The best Courtney Love show ever was at a Love Rock show organized by Al Larsen of Some Velvet Sidewalk, who is the instigator of the whole love rock thing. But I’m willing to say that whatever his hidden agenda is regarding love rock, Courtney Love is willing to go along with it.

How long have you been playing guitar and writing songs?
I was walking by a guitar store in Portland, Oregon in 1985, and saw a black guitar that was the fulfillment of my “I am the secret girl Everly” dream, so I walked in and bought it. The shop was owned by Fred and Toody Cole, who were in this cool band called the Rats, and are now in Dead Moon. They are the only people I have ever known who ran music stores that did not treat you like an idiot if you didn’t have a poodle perm and 8 x 10 glossies to post on the wall. Anyhow, even though I was totally in love with my guitar, I never learned how to play it even though both my friends Argon and Calvin had tried to give me lessons. So finally, in 1987, I hauled out the three-chord diagram of rock and roll that Calvin had scrawled on a piece of paper, and taught myself to play them. Then I learned a couple of more chords out of a book he had given me that also gave the stern advice that girls should always play either sitting down or standing with a foot riser in a long skirt. So I knew how to play five chords, sitting down, and I decided that it was tine to meet my fate in the dog-eat-dog world of rock and roll.

Were you in any groups prior to Courtney Love?
My only experience being in a hand had been the 45 minutes I spent crashing out an instant classic called “Karate 3″ with my friends Sam and Ginnie. We called ourselves the Zebras, and we were wild. So with this enormous experience under my belt, I convinced these girls at work to make up a band for our Christmas talent show. I played guitar, Jan played drums and Sharon played accordion. We decided to stick with it and Jan had the brilliant flash that we should he called Lumihoops. So we were. We played two shows – one at the Smithfield Café and one at KAOS. We recorded six songs and then Sharon had to move to New York. The loss was devastating, because Lumihoops was the limit in terms of what is great about being in a hand. All we did at practice was sit around drinking tea and reading tabloids. It was heaven.

How long did you live in Olympia?
I arrived in Olympia or my 18^th birthday – September 20,1981 – from my home in Phoenix, AZ. I stayed for eight years. The music scene in Olympia is pretty well documented, as far as the spontaneous quality of bands and venues, but the thing that most impressed me about it was the freedom to fail. If you did a dumb performance or had a party with a ridiculous theme, there were always people around who would go along with it. No matter what.

When did you move to Washington, D.C.? Could you compare it with Olympia?
I moved in 1989 because I felt it was time to see whet else was happening in the world. I chose DC because it was the only place whore I got a favorable response to the scene questionnaire I sent to my friends in cities where I was interested in living. I got the impression from my friends in D.C. that if I moved anywhere besides there, my name would be mud. I can’t think of any obvious comparisons between D.C. and Olympia except that they are the only two places that vie for first place in the Coolest Scene in the World contest.

How did you and Pat Maley meet?
Pat has a memory like an elephant and could probably tell the exact place and time that we met, but I haven’t the faintest. Most likely it was on the street in Olympia, where all the action takes place.

How did Courtney Love begin?
After Lumihoops, I had a couple of great songs that I never had a chance to do anything with, so I called Pat to see if he wanted to do a one-off performance for a party, so I could get all the songs out of my head. Our ambition must have gotten out of hand.

How did you end up singing “My Head Hurts” on Archer Come Sparrow? Were you an unofficial Go Team member?
Everyone who was ever in the Go Team was an unofficial member. In the early ’80s, there were a bunch of punk rock brainiacs who competed in a trivia contest on our college radio station, KAOS-FM. We were called the Go Team because we would congregate at a house called the Go Home, which was named in protest to all the terrible hippie house names like Sunny Muffin and Walnut House. The Go Team ruled and we even won a trophy. So when Calvin Johnson started putting out these crazy cassettes under the nom de guerre of the Go Team, I think his concept was that the band would have a revolving membership, something like the trivia team. Calvin handed me a cassette one day and asked if I’d make up some words to one of the instrumentals on it. I came out to Patrick’s studio one day and sat in the barn finishing the words while Pat and Calvin set up. I came in and sang, and two years later I beard the mixed version for the first time when the cassette came out. It felt like a million years had passed from the time I sang it.

How did the “Uncrushworthy” EP end up on K?
Calvin made us an offer we couldn’t refuse.

Was “Uncrushworthy” based on personal acquaintance?
I came up with the word “uncrushworthy” to describe myself in an awkward telephone conversation, but the idea behind the song was based upon a tremendous revelation I had that the people I am always smitten with are utterly impossible to deal with.

How do you enjoy playing live? Do you enjoy it or perhaps find it frightening?
Playing live is terrifying. I like the talking part, but the singing part is murder. I learned how to play and sing standing up for the Courtney Love shows on the East Coast, and it was very hard for me to do, and I must have looked very contorted. How do you get to Carnegie Hall? Practice. Practice.

How was the tour in November? Any memorable experiences?
Courtney Love did a bunch of shows on the East Coast with a girl band from D.C. called Autoclave and it was astonishingly fun, but not something I would take up as a permanent practice. My very favorite thing from the trip was walking on the beach in Narragansett, Rhode Island. My second-favorite thing was at our show in Chicago. I got to talking to the audience about my thing for Patti Smith and this bearded fellow walked up to the stage and put a Creem magazine photo with a picture of Patti clutching an Iggy Pop record in it at my feet. The caption said something like how she was holding the King James Version of the Bible. It was a very kind and very cool gift.

Are you very familiar with early-1980s stuff Like Marine Girls, Raincoats or Young Marble Giants? Have they had any affect on Courtney Love?
The Marine Girls, Raincoats and Young Marble Giants are like the air that I breathe, so if breathing has any effect on a person, then yes.

Why the live cover of Beat Happening’s “Don’t Mix the Colors?”
“Don’t Mix The Colors” has always said something to me about friendship and confidence, and I would just walk around humming it like it was a jazz tune, and somewhere between that and cranking a few guitar strums around it, it just happened. It has never been released, and at present there are no plans to do so.

What are your future plans for Courtney Love? In general?
Courtney Love will have a new 7″ out on Feel Good All Over, and another K single in the spring. The Courtney Love remake of the film Will Success Spoil Rock Hunter should be in local theatres at the end of the year.

Where does the name Courtney Love come from, anyway?
Straight out of nowhere.

Civet hem old school punk’ı eğip büküyor hem de gürültücü ve kaba tavrıyla feci kafa tutan bir duruş sergiliyor. Onlar için 80′lerin Frightwig kulvarından desek olmuyor; çünkü hem sahnede hem de şarkı sözlerinde o Frightwig duruşundan oldukça uzaklar. Distillers ile Motörhead’in karışımı desek yine olmuyor, ama bu sefer en azından sound’u az çok tutturmuş oluyoruz. Kısacası banal ama görüntüden kurtaran bir durum söz konusu.

İlk bakışta psychobilly diye bağıran Civet, Long Beach’in sokaklarından gelen tipik bir Femme Fatale Punk Rock grubu. Vogue’un bünyesinde psychobilly hakkında ahkam kesebilecek kadar şık ve güzeller. Diğer taraftan “50 Cent bizim albüm ismini falan çalınca biz de şöyle böyle yaptık” diyebilecek kadar da dalgacılar. Öyle ki onları ciddiye alasınız gelmiyor…

Şarkı yazma işini Liza ve Suzi kardeşler üstleniyorlar. O femme fatale görünüşün yanında müzikte de kendini ağırdan alan bir seksilik bekliyorsanız emin olun duyduğunuz şey sizi şaşırtacak…Brody Dalle ile şöyle RÖHH RÖHH diyen bir old school tavır arasında gidip geliyorlar. Monoton gibiler…Bu aralar pek popülerler.

Liza Graves (vokal, gitar),
Jacqui Valentine (bas gitar),
Suzy Homewrecker (ritim gitar)
Danni Harrowyn (davul)

Civet - Civet (2003).rar
1 Cherie
2 End of Me
3 Social Drinker
4 I’m Gunna Gunna
5 10,000 X-ians
6 Friday the 13th
7 Murder 944
8 Horror Business
9 Rock Rebel
10 So Emo
11 El Diablo
12 Start Static
13 Whatever

Civet - Massacre (2005).rar
01. Closet Death
02. State Line
03. Bleed & Burn
04. Old Glory
05. Backday
06. Everything Everythin
07. Extra
08. Hardcore Bitch
09. Handgun & Cocaine
10. Murder 944
11. Trust Me
12. Yeah (X 3)
13. Massacre

Civet - HellHathNoFury (2008).rar
01. Do a line (of alibis)
02. Son of a Bitch
03. Pay Up
04. All I Want
05. Bad Luck
06. Brooklyn
07. Take me Away
08. 1989
09. Gin n Tonic
10. You got it, what you wanted…
11. Sin City
12. You don’t know me
13. Hell hath no fury

Sene 2000…Rivayete göre her gece bira fıçısının içine düşen serseri bir şarkıcı ile bir müzik öğrencisi, aylaklık yaptıkları gecelerin birinde bar taburesinde oturan genç kızı gözlerine kestirirler. Alkol damarlarını ateşe verince de birden kendilerini birbirleriyle kavga ederken bulurlar…

İşte Bobo Boutin, Mingo L’Indien and Poney P. o gece tanışıp bir araya gelirler. Müzik yapmaya başlarlar. Arada Toundra LaLouve ismindeki basçı da onlara eşlik eder. Kısa bir süre sonra “petrochemical rock” diye bir tür ortaya atarlar. Böylece kimse onların müziği için rock- electro- disco- punk-rock - synth pop gibi sonu gelmeyen çeşitlendirmeler sunamaz diye düşünürler… Ama sundular tabi (dada post-punk… gibi).

Sahneyi uçuk şovlarla renklendiren synth bazlı Petrochemical rock grubu, Montreal’in gururu Les Georges Leningrad için ne denir acaba? Her şeyin başına “post” koyalım, olsun bitsin.

Bu arada üst üste iki kez “freakiest local act” ünvanını elde eden Les Georges Leningrad 2007′de dağıldı…

Les Georges Leningrad - Sangue Puro (2006)

1. Sangue Puro
2. Skulls In The Closet
3. Scissor Hands
4. Ennio Morricone
5. Eli Eli Lamma Sabbacthani
6. Mammal Beats
7. Sleek Answer
8. Mange Avec Tes Doigts
9. Lonely Lonely
10. The Future For Less

İşte fevkaladenin fevkindeki Inhuman Interest Dept’in ilk sayısı… Bununla ilgili söylecekleri Erinç’e bırakıyorum.

Inhuman Interest Dept.rar