Riot Grrrl'ün Haziran, 2008 Yazıları
Could Courtney Love’s ‘diaries’ be the laziest book ever published? We mourn the downward trajectory of an almost-feminist almost-icon.
imagine this:
You’re dressed in a Sixties velvet minidress, navy blue and soft soft soft, with that little snap beneath the fingers that velvet has. There’s a patch near the hem rubbed smooth and shiny and you slide your index finger back and forth across it. You like the feel of the dress against your face sometimes, touching the pile against your cheek to feel the softness; inhaling the faint mustiness of the second-hand store.
You’re looking at a picture of a singer in a weekly music magazine. She’s wearing a similar kind of babydoll dress to you and you’re thinking how the tangles of her hair might maybe smell of chemicals; of the sting of bleach and the hiss of lacquer in a long gold can. You’re looking at her lipstick and picturing her putting it on really slow, her hand zooming round and round her mouth like a go-kart wheeling round a track.
And on the record player her voice is grinding and rasping around a song called ‘Teenage Whore’ about a girl fighting with her mother, which you can certainly relate to. And then your mother bangs on the door and you turn it up and roll onto your back and look at your fingers and wonder how long it will take before the tips turn flat and hard and you can play your guitar as rough and fast and mean as the girl in the photo does.
AND NOW A BAZILLION YEARS LATER: doll parts: tractor-tyre lips; ruptured implants; repeated rhinoplasty; bad drugs; Steve Coogan; oh my! This was not what you once had in mind for your rabid heroine; not at all.
angry young women in rock
FOXCORE: stupid name (cheers Thurston!) but for a few brief moments between 1989 (when Babes in Toyland first relased Spanking Machine) and 1993 (when they headlined Lolopalooza) nobody ever had to ask that hackneyed old chestnut re: the whereabouts of angry young women in rock, because they were fucking everywhere.
‘Foxcore’ described a form of hard-core music made by bands which were all or mainly female: despite the ‘fox’ tag, it wasn’t pretty in the least, not even on the inside. It was waves of Sonic Youth-style howling guitars; it was psychotic rhythms like trains clattering down abandoned tracks; and, most of all, it was female vocals that were all bellowing belting roaring whispering crooning breathing howling rasping gutteral wow.
It wasn’t about the toes-turned-in juvenilia of the riot grrrl look: this was some kind of woman thing that you weren’t even old enough to really understand yet, save on some base instinctual level; something to do with rage and betrayal and friendship and disgust and bitterness and possessiveness and abandonment and self-loathing and botched abortions and fingerbanging and mad sex and all the rotten things that people do to each other even when they’re trying to be nice.
And the bands, well, they were called things like the Nymphs and Dickless and Calamity Jane and L7 and Babes in Toyland, and then, of course, there was Hole.
female castration
“Now that I’ve been through FEMALE CASTRATION from marrying a ROCKSTAR, I want a bass player in my band, a REVOLUTIONARY, inspired by those hot D.C. bitches, someone who can play ok, and stand in front of 30,000 people, take off her shirt and have FUCK YOU written on her tits. If you’re not afraid of me, and you’re not afraid to FUCKING SAY IT, send a letter. NO MORE PUSSIES, NO MORE FAKE GIRLS, I WANT A WHORE FROM HELL that loves the PIXIES and the GERMS.”
- From ‘Pretty on the inside’, a fanzine made by Courtney in Spring 1992
courtney used to count
It’s hard to remember back to ripped tea-dresses and green vinyl and no internet and weekly music magazines that mattered and Courtney Love not being an international joke, but that doesn’t mean it didn’t happen.
For a brief while, Courtney Love existed without reference to Kurt Cobain. With the 1991 release of ‘Pretty on the Inside’, Hole’s critically acclaimed (at least in the UK) debut, a record that howls with righteous, incendiary anger, Courtney Love appeared to be a furious, formidable, politically aware artist. She existed with reference to Bikini Kill, and Nation of Ulysses 7-inches, and Euripides, and analyses of female rage vs stereotypes of hysteria.
She seemed to be living an ongoing deconstruction of the beauty myth, talking openly about her varying experiences of being different weights, and of the responses to her appearance once she’d had a nose job. (“It’s bad that I have to do this [bleach her hair / look good] to get my anger accepted”, she told Simon Reynolds in 1992, “But then I’m part of an evolutionary process. I’m not the fully evolved end.”)
And she was a musician, not just a mouthpiece, enquiring why girl singers in all-male bands didn’t just pick up a guitar, chastising girl guitarists and drummers who weren’t prepared to practice enough and who used their gender as a get-out clause for continuing ineptness, while championing those she respected. Wierd as it seems, Courtney Love used to count.
how it all went wrong:
You know how it all went wrong. You’ve seen it on gawker.com and awfulplasticsurgery.com and you’ve heard it on Celebrity Skin and America’s Sweetheart. And the publication of these ‘diaries’ - and I use the term loosely - is just another manifestation of said wrongness.
For those three weeks back in 1991 when Courtney used to matter, her untrammelled ambition rode hand in hand with talent, creativity and actual hard graft. Somewhere along the line, these were severed. You can see it here: this is perhaps the laziest book ever published.
This book - a huge, hardbacked, glossy beast of a publication - is little more than the literary equivalent of the moment the basket case dumps the contents of her bag on the couch in front of the jock and the brain in The Breakfast Club. This is jottings and detritus: drafts of letters; photos of Courtney with Drew and Elton and Donatella and Hillary; emails to and from Lindsay Lohan; lists of ‘Celebrity Callers of the Day’; shopping lists, to-do lists; crappy doodles; poems written when Courtney was nine. The arrogance is staggering. Does she really think we care about her this much?
burn false idols
The marginalia of artists is only interesting as it pertains to their work, and Courtney simply hasn’t done enough work - let alone good work - to justify a collection of this size. Most enjoyable is her collection of scraps from the Pretty On the Inside / Live Through This era - flyers that showcase the cut’n’paste design aesthetics of the day, the swirly handwriting favoured by Hole and Babes in Toyland; the angel / whore third-wave feminist diatribes, the images cut from SM magazines. The rest is just the otiose exhibitionism of a narcissist who has confused her neuroses with her creativity. The book ends with an afterward from prominent third-wave feminists Jennifer Baumgardner and Amy Richards, (authors of Manifesta: Young Women, Feminism and The Future), claiming that Courtney is an ‘emboldening prescence’ who inspires young women to pick up guitars, learn about feminism, and ‘be more aggressive and ask for more’. This once had the potential to be true. It is true no longer. Avoid this book, burn false idols, and pray that one day, a woman as fierce and ferocious and creative as Courtney never was will rise to fill the space left in her wake.
WORDS: MISS AMP
Zamanında Anlaşılmamış Filmlere Yeniden Bir Bakış Denemesi 04 Nisan 2003 -Osman Cavcı-
Bir Daha Affetmem
Genellikle çoğumuzun rezil sırlarımızı paylaştığı bir porno kasetçisi vardır. Öyle önüne gelen dükkâna “ Abi,porno var mı ?” diyemezsin. Ah işte o kırık yıllık videocum kapandı. Zaten bitmiş o işler millet dvd’(dividi)ye kaymış. Hem elindeki kasetler eskimişti, ta 80’li yılların filmleri, bunu tüylerden anlıyorsun yeni filmler tıraşlı. Manyak bir dükkandı, toz pas içinde. Geceleri kendiliğinden meyhaneye dönüşür bir sürü alkolik kafayı çekerdi, hani bakkal meyhaneler vardır ya, benim çocukluğumda bir sürü vardı. 70’li yıllarda… Bilen bilir. Rakılar zuladan içilir, kaşar, sucuk kesilir, alışverişe gelen karı kızın kıçına bakılır, dedikodusu yapılır yerlerdi. İşte bu videocu da tam böyle bir yer, şehrin bütün Kuzuların Sessizliği Antony Pörkıns’ları toplanırdı.
Niye durup dururken bu günah yuvasından bahsediyorum biliyor musunuz? Yakında çıkacak romanımın hikâyesi orada geçiyor. Neyse yeni videocu buldum kendime. Etiler’de lüks semtte, fakat adamın karısı sürekli dükkanda, artık istediğim kaseti alamıyorum, kadından utanıyorum. Beni sapık zannedebilir, (ya da anlayabilir) “ soft” a döndüm daha da iyi oldu. 70’li yılların Yeşilçam seks filmlerini izliyorum, bunu sizinle paylaşmak istiyorum. Filmin adı Bir Daha Affetmem başrollerde Figen Han ve Tarık Şimşek diye biri var. Filmin adıyla konusu arasında bir alaka yok, bu büyük eser eleştirmenlerin gözünden nasıl kaçmış anlayamadım. Film şöyle başlıyor. Sıkı durun –o tarihte Beşiktaş’ta yüzme havuzu vardı, (Çırağan Oteli Sarayı’nın orası) Masraf olmasın diye filme jenerik yapılmamış. Havuzda kamera dolaşıyor, karı kız çekimleri çaktırmadan alınmış görüntüler, kalçalara zoom, sonra bir adam görüyoruz, Tarık Şimşek daltarak daltarak dolaşıyor havuzun kenarında. Bayıltan bir müzik… Gereksiz bir gerilim havası. Plan değişiyor, şimdi ormandayız. Tarık yine dallama dallama yürüyor. Biraz önce havuzdaydı, ne alaka aynı müzik, 34 ZN 544 plakalı Fort marka araba bozuluyor. İçinden sarı peruk ve seksi elbisesiyle iniyor ormana. Ağaçların arkasından Tarık Şimşek çıkıyor. “ Motorum bozuldu” diyor Figen. Tarık’ta “Tüm buralarda tanıdık bir tamirci yok” diyor. Figen’in elbisesinin yırtmacı beline kadar, yani her şey ortada birden ayağı tökezlemiş gibi yapıyor ve kendini yere atıyor. Sonra yerde kıvranıyor, tabi olanlar oluyor, yiyor Tarık bir güzel. Sahne değişiyor, Harbiye Beşiktaş dolmuş durağının orada alakasız bir apartmana kamera zoom yapıyor, meğer ora karakolmuş. Siyah peruklu Figen han,komser Baki Tamer’e bir ihparda bulunuyor, diyaloglar noter tasdikli… “Beni öldürtmek isteyen kişi İtalya’dan iki kiralık katil getirecekmiş” Komser cevap veriyor: “ Yabancı ülkelerden gelen turistlere, biz bir suç işlemedikleri sürece dokunamayız” ve anlıyoruz ki o tarihlerde Türkiye’de kiralık katil, tetikçi yok. Tekrar Beşiktaş havuzundayız, yine Tarık orada telefonla doğru yürüyor. Arayan Komser Baki, diyaloglar şöyle: “ Alo buyurun ben Kemal” (Tarık’ın adı Kemal’miş) “ Ben emniyet amiri Cevat, beni iyi dinle kemal” “ Ama ben tatildeyim efendim”-“Sana ihtiyacımız var Kemal, önce vazife” Telefon kapanıyor, Kemal kendi kendine konuşuyor. “ Buna milli piyango derler.” İnanılmaz film, arak bir müzikle devam ediyor. Konu anladığım kadarıyla şöyle: Sarı peruklu Figen, Siyah peruklu Figen iki ayrı kadın, ikisi de sevişken. Bunu (Kemal) (Tarık Şimşek) de dile getiriyor:” Hayret geçen gün ormanda yasladığım, pardon rastladığım kadına ne kadar benziyorsunuz” Sarı peruk siyah peruğu öldürmek istiyor, amcadan kalan 50 bin lira miras var. Haaaa mesele anlaşılıyorrr. İtalya’dan iki kiralık katil geliyor. Tarzan Çetin ve İhsan Gedik, Tom ve Pol rölünde. Mükemmel Türkçe konuşuyorlar. Siyah peruğun evine kadar geliyorlar. Kapıdan dönüyorlar. “ Boş ver Pol nasılsa tekrar geri geleceğiz” Filmde hiçbir şey sırasıyla değil, apansız başka bir sahne başlıyor, kafa karışıyor. “ Niye bana öyle garip bakıyorsunuz?”, “ Ben mi? ben komser Kemal” ,”Sizi tehdit edenler kaç kişi acaba? “,“ O halde buyurun içeri.” Yine sevişiyorlar, pardon yiyişiyorlar. “ Sana inanamıyorum Kemal” sarı saçlı, fan fatale cezasını buluyor, iki kazma İtalyan’da ayvayı yiyiyor. Bu harika senaryo, adını bilmediğim yönetmen tarafından katledilmiş ( Yine de modern sinemanın öncülüğünü yapıyor. Seyirci konuyu kafasında yapıştırıyor. Her baba yiğit çözemez konuyu) Ve bu güzel konu harcanmış. Figen Han’ı kutluyorum, özellikle yatak sahnelerindeki performansı süper. Yalnız İtalyan rolündeki İhsan Gedik’le denizin içindeki sahnede sanki İhsan abiden iğreniyormuş gibiydi. Kendini öptürmüyordu, İhsan Gedik’de bu işi göbek üstüyle yapmaya çalışıyordu. O şekilde birleşme olmayacağını bu yaşına kadar öğrenemedi mi? Kameramanın gereksiz zoomları (özellikle Beşiktaş Havuzu) sahneleri çok iticiydi. Çok vaktiniz varsa seyredin. “Etiler Alper Video”
Buyrun burdan yakın:
fotoğraf: Partyline - yani Allison Wolfe (Bratmobile, Cold Cold Hearts, riot grrrl, Ladyfest…), gitarist Angela Melkisethian (Savage Boys & Girls Club, Crucial Defect, Hott Beat…) ve davulcu Crystal Bradley (The Applicators, Atlanta…)
Sevgili Ayşeeeeeee,
Doğum gününü bu defa böyle kutlamak istedik. Sevgiler.
Esraaaa, Deryaaaa, Gökçeeee, Simayyy, Özgeee
